''durup dururken seviyorum işte. sevip duruyorum.'' diye yazmış Oğuz Atay. bana sizi hatırlattı bu dizeler. kendi kendime tebessüm içerisinde olduğumu farkettim, sonra kendime çeki düzen verdim. biliyor musunuz bayan nightingale; bazen çok zorlanıyorum size karşı harekete geçen duygularımı dizginlerken.

içimde bir tarla var ve o tarlada açan çiçekler. siz o tarladan geçip gidiyorsunuz her sabah her akşam her pazar, pazartesi, salı... bastığınız çiçekleri toplayıp kurutuyorum. sonra kavanozlara dolduruyorum onları. kavanozları göğsümün derinliklerine yolluyorum devrisi sabahları. uykularımdan uyandığımdaki o kısa süreli sıkıntılarım sanırım bundan kaynaklanıyor.

içimde bir mühür var bayan nightingale, üzerinde isminiz yazan.